21 september, de vijfde dag op Java
Koffie met uitzicht op de Cikuray
Vanochtend word ik redelijk uitgerust wakker. Ik hoor de uitzending van de moskee weer, maar ik voel me fit. Volgens mijn CPAP heb ik zes à zeven uur geslapen en dat is voor nu even genoeg.
Budi blijkt terug te zijn uit Bandung. Volgens mij is hij gisteravond laat nog teruggereden en heeft hij de nacht doorgebracht in het huis van Agung, de zoon van Asep. Als ik hoor dat hij er weer is, loop ik die kant op. Sinds mijn laatste bezoek twee jaar geleden heeft Agung boven op zijn huis nog twee kamers gebouwd met een terras. Ik neem plaats en geniet van het uitzicht op de Cikuray.
Nog geen twee minuten later komt Budi met een slaperig hoofd de trap op en ploft neer op de bank. We krijgen een lekkere kop koffie aangeboden en praten even bij.
De moskee en de timmerman
Na onze koffie lopen we naar de moskee. Budi heeft hier jaren geleden onderhoud aan laten plegen, maar inmiddels staat het er weer wat vervallen bij. Het geld is op.
Als we terugkomen, zitten de timmerman en Asep op ons te wachten. Deze timmerman heeft meegewerkt aan de bouw van Rumah Singgah. Ik vraag of hij stapelbedden kan maken en dat kan hij. Er wordt natuurlijk nog wat onderhandeld, maar we krijgen een beetje korting. Deal! Mooi meegenomen, want de bedden worden betaald uit jullie donaties. Wat we hier besparen, kunnen we besteden aan beddengoed.
Gedoe met de bankpas
Met Agung en Budi ga ik naar een bank om te kijken of ik hier een rekening kan openen. Dat zou het in de toekomst een stuk makkelijker maken om geld over te maken. Vroeger kon je zo’n bank binnenlopen en het meteen regelen, maar de regels zijn aangepast. Met een kopie van mijn paspoort en visum en het telefoonnummer van Budi gaan ze in Bandung uitzoeken of ik in aanmerking kom.
We besluiten alvast wat contant geld op te nemen van de donatiepot. De timmerman heeft materiaal nodig en ik zal hem een klein voorschot moeten geven. Alles gaat hier contant, maar wel netjes met factuur.
Bij de geldautomaat wordt mijn pas geweigerd. Vreemd, want ik weet zeker dat ik voor vertrek wereldwijd betalen heb aangezet. Ik kijk nog eens in de app en daar staat het inderdaad goed. Ik bel de bank, maar kom meteen in de wacht te staan, en dat wordt vanuit Indonesië een dure grap. Dus hang ik op en probeer ik het via de chatbot.
Ondertussen stappen we weer in de auto, op weg naar Situ Bagendit, een meer net buiten Garut. De chatbot verbindt me uiteindelijk door met een medewerker en die legt uit dat mijn pas nog op Europa staat. En dan valt het kwartje. Ik heb al die tijd de instelling van mijn eigen privérekening op ‘wereld’ gezet, terwijl ik juist díe pas thuis heb laten liggen. De pas die ik bij me heb is die van de donatierekening. Die staat ook op mijn naam, maar het is een aparte rekening met een eigen pas, zodat de donaties gescheiden blijven. Ik zet die alsnog op ‘wereld’ en we besluiten het morgen opnieuw te proberen.
Situ Bagendit
Bij Situ Bagendit maken we een tochtje op een bamboevlot. Op de terugweg stoppen we nog even langs de weg voor wat snacks. Daarna rijden we terug naar het huis van Asep, waar we samen eten.
Terugkijkend was het vooral een dag van regelen. Niet alles lukte, maar de stapelbedden komen eraan, en dat voelt als een echte stap vooruit voor het opvanghuis.
Bekijk de video van deze reisdag
Wil je niets missen van deze reis? Abonneer je dan op mijn YouTube-kanaal.
