19 september, de derde dag op Java
Wakker worden met vogeltjes
Vanuit de stilte hoor ik zachtjes de vogeltjes. Dit is mijn wekker die al jaren zo is ingesteld en het blijft een heerlijke manier om wakker te worden. Op mijn kamer is het nog donker want de luiken zitten dicht. Ik heb ontzettend lekker geslapen. Ik kijk nog eens goed naar de matras. Volgens mij is die wel 30 of misschien zelfs 40 centimeter dik. Niet normaal.
Volgens de klok heb ik ongeveer zeven uur geslapen en dat is prima om de dag mee te beginnen. Er staat me een lange dag te wachten want het wordt weer een reisdag, de laatste want we gaan naar het opvanghuis. Na een frisse douche en schone kleding begin ik mijn koffers opnieuw in te delen. Op de heenweg was mijn bagage vliegtuigproof ingepakt. Dat betekent dat bepaalde zaken in bepaalde tassen moesten, gescheiden tussen ruimbagage en handbagage. Niet echt boeiend, maar nu kan alles weer logisch bij elkaar. Reiskoffer, handbagage en rugtas, alles netjes op zijn plek.
Ontbijt bij het zwembad
Ik zet alles klaar en krijg intussen een bericht van Budi dat hij bij het zwembad is. Met de glazen lift ga ik naar beneden. Zodra ik uitstap zie ik Budi, zijn moeder en de kinderen bij de ingang van het restaurant staan. Ik sluit aan en vraag of ze niet gaan zwemmen. Ze hadden honger, zegt Budi. Prima, ik kan zelf ook wel een maaltijd gebruiken.
De kinderen kiezen bami met gebakken vis of een stukje roerei. Ja, bami bij het ontbijt, in Indonesië is dat heel gewoon. Zelf neem ik een bordje bami met gebakken vis, wat kroepoek en lekkere verse groenten. Het terras is niet echt overdekt en de zon schijnt vol op mijn bol. Gewoon stilzitten en eten dus.
Na het eten sluiten het nichtje van Budi, haar man en hun jongste zoontje nog even aan. Samen met de andere kinderen gaan ze nog even genieten van het zwembad. Ondertussen probeer ik daar wat leuke beelden van te maken. Voor de bewerking van het beeldmateriaal neem ik plaats op het terras in de schaduw.
De bus in
Als de kinderen klaar zijn gaan ze naar boven om zich om te kleden en klaar te maken voor de reis naar het opvanghuis, onze eindbestemming voor vandaag. Ik haal mijn koffers op. Budi staat beneden met Agus bij de bus. Ik bel hem met mijn nieuwe Indonesische telefoonnummer en we zetten de koffers alvast in de bus. Inmiddels zijn ook de kinderen en Budi’s moeder klaar en wachten ze in de lobby. We checken uit, stappen allemaal in en beginnen aan onze reis.
Met een volle bus verlaten we het drukke Bandung en komen we uit op een soort snelweg. Mijn zitplaats voorin geeft me de ruimte om met mijn laptop alvast wat videomateriaal uit te zoeken. Na een uurtje verlaten we de hoofdweg en rijden we de dorpjes in. Ondanks dat ik uitgeslapen ben word ik van al dat heen en weer geschud bijzonder slaperig. Ik zet mijn laptop uit en doe even mijn ogen dicht.
Op bezoek bij de andere Budi
Na een powernap van ik weet niet hoe lang zet Agus de bus aan de kant en stappen we uit. We gaan even op bezoek bij Budi. En dan bedoel ik een andere Budi. Onze Budi heeft voor hem een vishengel meegenomen en nog wat spulletjes uit Nederland. Hij is namelijk net weer opa geworden.
Bij het huis trekken we onze schoenen uit en gaan we in de woonkamer in een kring op de vloer zitten. Er worden weer allerlei lekkere dingen in het midden gezet, maar we zitten eigenlijk allemaal nog vol van het ontbijt. Budi’s moeder en de heren wisselen ondertussen vele verhalen uit. Na ongeveer een uur nemen we afscheid en vervolgen we onze weg richting het opvanghuis.
Tanken en pandan cake
Direct na vertrek probeer ik weer een powernapje te doen. Na een half uur of misschien een uur stoppen we om te tanken. Ik heb onderweg al bijna een liter water op, dus een toiletbezoek is geen overbodige luxe. Daarna nemen we een korte rustpauze. Budi bestelt allerlei verschillende soorten koffie bij een koffiekarretje en ik ga met zijn moeder en de kinderen in het winkeltje wat lekkers halen. Buiten drinken we onze koffie en ik neem een stukje pandan cake met kaas, roti bakar.
Stiekem kijk ik even hoe ver het nog is. We blijken al bijna vier uur onderweg te zijn, stops meegerekend, maar we naderen Garut. Als we eenmaal in de buurt zijn klimmen we omhoog richting de omgeving van Asep. Het is hier bewolkt en er staat een beetje wind. Ik vind het eigenlijk wel fijn dat het niet zo warm meer is.
Even tussendoor. Ik schrijf dit ’s nachts en overdag zie ik buiten mensen hardlopen. Dat wil ik zelf ook heel graag, maar ik lijk maar niet aan mijn rust toe te komen. Over twee uur klinkt de eerste oproep van de moskee weer door de speakers in het dorp en ik heb nog geen oog dichtgedaan. Misschien dat ik van het schrijven wel wat slaperiger word. Het reizen is best slaapverwekkend en waarschijnlijk ben ik ’s nachts onrustig door al die powernaps overdag. Ik dwaal af, verder met het verhaal.
Het smalle straatje
Het laatste stukje rijden heb ik dus toch maar even mijn ogen dichtgedaan. Half slapend voel ik dat we van de hoofdweg af slaan. Ik open mijn ogen en herken ineens het smalle straatje waar ik twee jaar geleden met Budi en mijn gezin bij Asep arriveerde. Het straatje blijkt korter dan ik dacht, dus in alle haast probeer ik nog snel mijn apparatuur in gereedheid te brengen voor nieuwe beelden.
Tegelijkertijd lijkt het mij verstandig Budi’s moeder te ondersteunen bij het uitstappen en haar veilig langs het wachtende verkeer naar de ingang van de kampong te loodsen. Met boodschappentassen, apparatuur en flessen water in mijn handen lukt dat uiteindelijk. Door mijn ietwat bolle lijf en overvolle broekzakken dreigt ondertussen wel mijn broek af te zakken.
Terwijl ik alles logischer over mijn lijf verdeel en mijn broekriem wat strakker aantrek, is de rest van de groep al vooruitgelopen richting het opvanghuis. Alleen Budi blijft achter en loopt voor me uit.
Eindelijk bij het opvanghuis
Twee jaar geleden was de route naar het terrein nog een hoog en smal modderpad. Tijdens de bouw hebben lokale bewoners verbeteringen aangebracht om de bouwvakkers een handje te helpen.
Als eerste zien we het dak van het opvanghuis. Al snel komen we aan en staat Asep ons op te wachten. Een warm welkom. Na lange tijd wachten zijn we eindelijk op de plek aangekomen waarvoor wij en jullie ons hebben ingezet!
Mijn oog valt meteen op het monument dat voor het huis geplaatst is. Ik stap erop af en maak er een foto van. Die deel ik direct met het thuisfront om te laten zien dat we op onze bestemming zijn aangekomen.
En dan staat het er echt. Hieronder zie je het resultaat, mede mogelijk gemaakt door jullie steun. Dank jullie wel!
Op slippers de plantage in
Ik trek mijn schoenen en sokken uit en maak meteen videobeelden van de binnenkant. Daarna ga ik weer naar buiten. Op mijn wegwerpslippers van het hotel begeef ik me naar de plantage, waar Budi en Asep lopen en mij vragen mee te komen. Over natte modderige paadjes hoop ik maar dat ik niet uitglijd. Als dat gebeurt moet ik me vastklampen aan een gewas en maak ik dat misschien wel kapot.
De lucht is hier grauw. We zitten wat hoger en het is een stuk koeler.
Samen eten op de vloer
Ik keer terug naar het huis. Binnen zijn inmiddels Aseps vrouw, dochter en schoonzus met haar kinderen gearriveerd en hebben een complete maaltijd meegebracht. Zittend in een kring op de vloer nemen ze de kaas, paaseitjes en een hele boel kinderkleding in ontvangst die Budi heeft meegenomen.
Ik neem ook plaats op de vloer en het eten wordt uitgestald op het kleed. Met z’n allen kletsen we gezellig, al luister ik vooral, en genieten we van een heerlijke maaltijd. Voor mij is dat rijst, bouillon met groenten, een kippenpootje en een heel erg zoute vis.
Na het eten gaan de heren buiten in een cirkel op de vloer zitten kletsen, koffiedrinken en roken. Ik besluit verder te gaan met het uitzoeken van mijn videobeelden. Na een paar uur niet bepaald arbo-verantwoord op de bank, de vloer en weer de bank begin ik moe te worden. Rond een uur of elf ga ik lekker slapen. Selamat tidur!
Bekijk de video van deze reisdag
Wil je niets missen van de reis? Abonneer je dan op mijn YouTube-kanaal.
