5 oktober, de negentiende dag op Java
Opnieuw naar de timmerman
Als ik vanochtend de deur open zit Budi op handen en knieën op de vloer. Het lijkt alsof hij aan het boenen is. Ik vraag wat hij aan het doen is en hij legt uit dat hij het hout weer mooi maakt. Dat doen ze hier met afval van kokosnoten. Ik zeg hem dat hij het wel rustig aan moet doen. We hebben nog een lange dag voor de boeg en we zijn allebei nog aan het vasten.
Vandaag gaan we opnieuw langs bij de timmerman. Gisteren zou het eerste bed geleverd worden maar dat is hem niet gelukt. We willen nu wel eens weten hoe het zit. Als we bij hem aankomen vertelt hij dat hij bijna genoeg materiaal heeft voor twee bedden. In overleg spreken we af dat ze overmorgen geleverd worden. Een harde datum.
Acht matrassen
Met die gedachte rijden we terug en halen we Intan en haar moeder Imas op. Imas is de vrouw van Asep. Met Agung, Budi en de dames gaan we op zoek naar matrassen en beddengoed. We weten nu de maat van de bedden dus we kunnen gericht zoeken.
Na zo’n twintig minuten tot een halfuur rijden komen we in een drukke winkelstraat. Agung parkeert de auto en we lopen een winkel binnen vol kasten en meubeltjes. Achterin liggen de matrassen. Imas begint een gesprek met de verkoper en legt uit dat we acht matrassen zoeken voor stapelbedden voor kinderen. De verkoper neemt ons mee naar achteren en al snel hebben we een keuze gemaakt. Er is voorraad.
Dan komt de prijs ter sprake en Imas probeert er het maximale uit te halen. Er wordt onderhandeld en heen en weer gebeld, waarschijnlijk met de eigenaar. Na tien minuten tot een kwartier hebben we op elk matras korting. Ik reken af en er wordt een kwitantie voor me opgesteld. Bij alle aankopen vind ik dat het fijnste, zo kan ik alles netjes verantwoorden. Asep blijkt hier vaker zaken te hebben gedaan en de matrassen worden bezorgd.
Lakens, dekentjes en hoofdkussens
Intussen hangt Imas alweer aan de telefoon. Met alleen matrassen zijn we er namelijk nog niet. Er zijn ook lakens, dekentjes en hoofdkussens nodig. Zo’n vijftig meter terug in dezelfde straat lopen we een textielzaak binnen. Ik kijk om me heen en zie honderden stoffen in alle kleuren en maten. Achterin ligt het beddengoed. Een vriendelijke verkoopster helpt ons met uitzoeken en voor ik het doorheb zijn de onderhandelingen alweer begonnen.
Ik ga even op een krukje zitten want ik versta er toch niks van. Ik vraag Budi of hij kan inschatten wat het gaat kosten. Mijn zak met geld is namelijk weer zo goed als leeg door de aankoop van de matrassen. Met een geschat bedrag in mijn achterhoofd loop ik naar buiten. Direct in het winkeltje ernaast staat een geldautomaat en daar neem ik van jullie donaties weer geld op voor het beddengoed. Als ik terugkom is de deal al gesloten en hebben we weer korting gekregen. Ook hier krijg ik een kwitantie. Ik reken af en Agung en Budi beginnen alvast de dekens, hoofdkussens en hoeslakens in de auto te laden.
Mijn gevoel zegt dat we nu echt vooruitgang boeken. Het doel waarvoor we hier zijn begint eindelijk vorm te krijgen. Mijn grootste wens is om voor ons vertrek in ieder geval één opgemaakt bed te zien.
Voorraad voor het winkeltje
Na de textielzaak gaan we naar een soort groothandel. Hier kopen winkeliers hun waren in om ze in hun eigen dorp of kampong te verkopen. Intan en Imas maken van de gelegenheid gebruik om de voorraad van hun winkeltje aan te vullen.
Met een volgeladen auto vol beddengoed en nieuwe voorraad rijden we terug naar het opvanghuis. De aannemers zijn volop aan het werk en maken vandaag het plateau voor de waterton af. Ook daarvan hoop ik het eindresultaat nog te zien voor we terugvliegen naar Nederland.
Het is lunchtijd en de arbeiders en aannemers gaan eten. Asep vraagt of ik honger heb maar ik vertel hem dat ik nog steeds vast. Rond zes uur ’s avonds als het avondgebed begint mag ik weer aanschuiven voor een heerlijke maaltijd. Het is elke keer zo leuk om bij het eten verwelkomd te worden door de twee kittens.
Na het eten komt het bericht binnen dat de acht matrassen bij Agung op het balkon zijn afgeleverd. We gaan terug naar het opvanghuis en ik maak wat beelden van alles wat we voor de kinderen hebben gekocht. Aan het eind van de dag hebben we een kast goed gevuld, klaar voor de bedden.
Slaap lekker.
6 oktober, de twintigste dag op Java
De waterton staat
De dag begint met een flinke tegenvaller. In de ochtend is de dakgoot naar beneden gekomen. De aannemer pakt het direct op en dezelfde dag hangt hij er alweer. Overigens een stuk beter dan dat het was.
Daarna een mijlpaal. Het plateau is klaar en de waterton staat op zijn plek. Budi helpt de aannemer om de ton aan te sluiten op de leidingen van het opvanghuis. Rond drie uur ’s middags komt ons water voor het eerst uit de waterton.
De ton moet nog wel vollopen. Er gaat ongeveer duizend liter in dus dat duurt even. We hopen dat we daarmee ook wat fatsoenlijke druk krijgen. We laten hem vollopen en gaan tegen zessen weer eten.
Te weinig druk
Als we terugkomen horen we dat de ton inmiddels vol is. Er zit nog geen automatische stop op, dus daar moeten we nog even op letten. In het opvanghuis draaien we de kraan open en ja hoor, er komt water uit. Alleen met minder druk dan voordat de waterton er stond. De ton staat niet hoog genoeg.
Gelukkig hadden we hier al rekening mee gehouden. We hebben op voorhand een waterpomp gekocht, zonder te weten of we die echt nodig zouden hebben. Omdat het al het einde van de dag is besluiten we dit morgen verder op te pakken.
Tot zover deze dagen.
Bekijk de video van deze dagen
Wil je niets missen van deze reis? Abonneer je dan op mijn YouTube-kanaal.
