25 september, de negende dag op Java
Langs de rijstvelden
Vandaag weer goed geslapen. Agung heeft broodjes meegenomen met daarin chocola. Ontzettend lekker. Hij heeft er vier meegenomen en ik neem er twee. We gaan een tochtje maken op de scooter langs de rijstvelden. Ik stap bij Asep achterop en Budi pakt een eigen scooter. Na een stukje rijden stoppen we bij een schitterend mooie plantage. Asep vraagt of ik mijn drone heb meegenomen, waarop ik moest antwoorden dat ik dat niet had. Dat was mij niet verteld. Helaas dus geen mooie beelden van bovenaf, maar we zijn hier nog tweeënhalve week en dat moet vast wel goedkomen. We keren hier vast nog eens terug.
Twee kittens op bezoek
Daarna ga ik even verder met de video van 19 september. Na een uurtje komt Budi aanzetten met de twee kittens van Intan. Ons huisje ligt ongeveer 200 meter verderop dus ik vraag me af of dit wel zo slim is en of ze niet gewoon weglopen. Budi zegt: nee hoor, ze ruiken de weg naar huis wel. Maar goed, met z’n tweeën blijven ze bij elkaar. In hun eentje waren ze waarschijnlijk allang op avontuur gegaan. We lopen terug naar het huis, achtervolgd door de twee kittens. Eentje blijft steken, dus uiteindelijk pakt Budi ze allebei maar op en draagt hij ze weer naar huis.
Budi en ik gaan nog een keertje met de scooter naar boven naar de Papandayan, gewoon om de tijd een beetje te doden. We hebben inmiddels wel spullen gehaald en de deal gesloten. Alleen zijn de aannemers momenteel druk met andere projectjes bezig. Intussen bedenk ik met Budi hoe wij onszelf nog verder nuttig kunnen maken. En het weekend zit eraan te komen, en in het weekend wordt er ook niet gewerkt.
De rest van de dag draai ik weer een beetje de video van 19 september in elkaar, zodat ik het reisverslag eindelijk kan publiceren. Dat staat inmiddels ook alweer een paar dagen te wachten.
26 september, de tiende dag op Java
Een traditionele markt
Het is alweer middag op dag 10. Ongeveer een derde van onze reis zit erop. Nog niet heel veel hebben we kunnen doen, maar wel kunnen kopen. Dat is in ieder geval belangrijk, dat de spullen er zijn. Zelf kan ik ook niet veel doen zonder begeleiding en ondersteuning.
We gaan vandaag maar naar een traditionele markt. Het is een overdekt gebouw met allemaal bazaartjes en hele smalle paadjes. Bij de groenteboer koop ik 2 kilo mango’s, volgens Budi zijn die heel lekker. Ik geloof hem direct. Even om de hoek koop ik nog twee sarongs, gewoon omdat ik ze mooi vind.
We lopen nog een beetje over de markt en wat ik daar zie, heb ik twee jaar geleden ook al eens verteld. Het leven hier is anders dan in Nederland. Het vlees ligt hier gewoon klaar op een hakblok zonder koeling, om verder in stukken gehakt te worden voor de verkoop. Groenten komen direct van het land en er is gewoon heel veel kleding en andere standaardartikelen die je ook in alle winkeltjes langs de weg kunt kopen. Dit is overigens wel de plek waar alle dorpsbewoners en de bewoners uit de kampong hun spullen komen halen, om die in hun eigen buurt weer door te verkopen met een minimale winst. Zo werkt dat hier.
Een uur bij de kapper
Budi wil ook nog naar de kapper, zijn haar is wat langer geworden. Mijn laatste kappersbezoek was ook een week voor vertrek, dus ik dacht dat maakt mij niet uit, ik ga het gewoon doen. Na een kwartier had ik er best wel spijt van. Deze kapper leek elk haartje ongeveer zeven keer te controleren voordat hij er iets mee ging doen. Bedenk wel dat het in een warm land met zo’n kapmantel om je heen en zonder airco niet heel fijn is om meer dan een uur in zo’n stoel te zitten. Mijn eigen kapper thuis doet er ongeveer 12 minuten over en dan zit het supergaaf, superstrak, supernetjes. En nu stap ik na een uur uit de stoel met het idee van goh, wat heb je eigenlijk allemaal gedaan? Maar goed, ik reken af voor drie knipbeurten en ik zie hoe gelukkig ze zijn met de fooi die ik achterlaat. Dat is wel iets wat mij goed doet. Ze werken hard en waarderen de beloning.
We gaan naar huis en onderweg stoppen we weer langs de weg om eten mee te nemen. Dit keer heb ik een portie nasi met een stukje kip, atjar en groente. Bij Asep thuis aangekomen ga ik dat lekker opeten. Budi snijdt intussen de mango in stukken en deelt die uit aan de kinderen. Ook ik neem een stukje, ontzettend lekker. Budi is trouwens aan het vasten, dat had ik nog niet gemeld. Hij gaat de keuken in en begint alvast met de voorbereiding voor het avondeten. Ik heb een donkerbruin vermoeden wat ze gaan maken, aangezien ik het woord al dertig keer gehoord heb op de markt. Spaghetti!
Ik keer alleen terug naar het opvanghuis en neem onze eigen spullen mee. Mijn potjes antimuggensmeersel waren op, dus ik had er op de markt twee bijgekocht. Meteen ben ik onder de douche gesprongen om de losse haartjes van mijn zweetlijf af te wassen. Heerlijk fris.
Een spaghettiavond
Ik word opgehaald om gezellig te komen eten. Putri, een medewerker van Budi, is ook aanwezig. Zij is vanuit Jakarta hierheen gereisd om ook te zien waar Budi de afgelopen jaren mee bezig is geweest, het opvanghuis. Samen met Budi en Putri eet ik de spaghetti op het balkon van Agung. Hij smaakt erg goed. Ze hebben heel veel spaghetti gemaakt. Het is iets wat men hier dagelijks eet. Wanneer ik klaar ben, ga ik naar beneden en zie ik dat de kinderen uit de buurt met z’n allen aan het smullen zijn van de heerlijke spaghetti. Het is een spaghettiavond.
Bekijk de video van deze dagen
Wil je niets missen van deze reis? Abonneer je dan op mijn YouTube-kanaal.
