18 september, de tweede dag op Java
Wakker van de imam
Het is 3.55 uur in de nacht als ik wakker word van het gezang van de imam. Rustig word ik wakker en pak ik mijn telefoon om te bedenken wat ik ga doen. Eigenlijk is dit het ideale moment om buiten even hard te lopen. Maar na zo’n lange reisdag besluit ik het rustig aan te doen en een wandeling te maken. Voor de zekerheid smeer ik me weer helemaal in met antimuggensmeerrotzooi. Ik trek mijn schoenen aan en start een wandel workout op mijn horloge.
Ik loop door de smalle steegjes richting de hoofdweg. Buiten galmt het van allemaal verschillende zingende imams. Het geluid komt uit speakers die over het hele dorp verspreid staan. In het donker geeft het me een spookachtig gevoel, alsof er iets over het dorp waakt. Bij de huizen branden felle lampjes in allerlei kleuren en dat maakt het nog een beetje vreemder. In het begin zijn er nog weinig mensen buiten. Hoe verder ik loop hoe meer mensen ik tegenkom die op weg zijn naar de moskee. Ineens voel ik me een beetje een vreemde eend. Daar loop ik op mijn versleten Adidasjes in een korte broek en een mouwloos shirtje. Ik vraag me af wat ze van me denken. Moet hij niet bidden? Waarom loopt hij er zo bij?
Straatkatjes en scooters
Onderweg kom ik wat straatkatjes tegen. Langzaam komen de eerste mensen op gang naar hun werk en zie ik steeds meer scooters en eetkarretjes. Na een kleine 17 minuten ben ik bij de hoofdweg. Ik maak wat foto’s en loop in het donker weer terug. Hopelijk weet ik de weg nog. In het steile steegje naar boven gaat mijn hartslag licht omhoog maar ik blijf gewoon in beweging. Als ik bij het huis aankom ligt Budi nog heerlijk op zijn buik te slapen. Ik ga op mijn eigen bed liggen en app nog even met het thuisfront.
Koffie en snacks
Als Nederland weer slaapt ga ik kijken of Budi al wakker is. Hij ligt nog half te slapen met zijn gezicht recht onder een felle lamp. Zijn moeder vraagt of ik iets wil eten. Ik zeg dat ik straks wel samen met Budi eet. Rond zes uur is Budi wakker en drinken we rustig een kopje koffie. Zijn moeder heeft iets lekkers voor ons klaargezet van tapioca en tahu. Erg lekker!
De berg op naar de begraafplaats
Daarna smeer ik me opnieuw in want we gaan de berg op naar de begraafplaats waar het nichtje van Budi begraven ligt. Via de smalle steegjes lopen we naar de weg en maken de klim omhoog. Het laatste stuk gaat via een lange stenen trap die eindigt bij de begraafplaats. Budi en zijn zussen maken het graf schoon en besprenkelen het met water en bloemen. Daarna gaan ze gehurkt zitten en ik vermoed dat ze even stilstaan bij de overledene. Op gepaste afstand ga ik ook zo zitten en wacht ik in alle rust af.
De afdaling gaat niet zonder gevaar. De treden zijn hoog en vaak kapot of helemaal weg zodat je gewoon over zand loopt. Terwijl ik tegen Budi zeg dat het gevaarlijk is glij ik zelf bijna uit. Gelukkig kan ik mijn val nog net op tijd corrigeren. Op de terugweg geniet ik van het uitzicht naar beneden. Dan valt me op dat er naast de kampong een enorme berg ligt waarvan de voet wordt afgegraven voor steen. Daarboven staat een steile wand van wat op zand lijkt. Ik moet meteen denken aan de verschrikkelijke modderstroom onlangs in Nepal. Een flinke onweersbui kan hier ook zo’n modderstroom veroorzaken en dan kan de hele kampong in een mum van tijd weggevaagd worden. Ik moet er niet aan denken.
Op weg naar Bandung
Terug op de patio drink ik een flesje koud mineraalwater. Het plan voor vandaag is om naar de stad Bandung te gaan en daar in een hotel te overnachten. Ook wil ik daar een simkaart halen voor mijn geregistreerde telefoon zodat ik Budi makkelijker kan bereiken. We drinken nog een kopje koffie bij de zus van Budi en dan vertrekken we.
De rit naar Bandung duurt ongeveer een uur. De afstand is niet groot maar het verkeer is immens druk. Op het eerste gezicht lijkt het verkeer hier erg chaotisch en dat is het eigenlijk ook. Maar er wordt ontzettend veel van elkaar getolereerd. In Nederland zou iemand al snel roepen dat hij wordt afgesneden. Hier gebeurt dat aan de lopende band en kijkt niemand er meer van op.
Welkomstdrankje in het hotel
Bij het hotel krijgen we meteen een welkomstdrankje aangeboden. We brengen eerst onze koffers naar de kamers en frissen ons op. Daarna nemen we buiten plaats op het terras en brengt een vriendelijke dame ons het drankje. Het is een mix van allerlei fruit. Ik heb er alleen aardbei en citroen uit opgemaakt maar er zit vast nog veel meer in. Het is in ieder geval een heerlijk fris en zoet drankje. Ondertussen proberen we de website van Budi te repareren en daardoor loopt de tijd een beetje uit.
Budi is opa geworden
Dan is het tijd voor het hoogtepunt van de dag. We gaan de moeder, zussen, nichtjes en neefje van Budi ophalen en rijden daarna door naar de zoon van Budi. Die is vorige week vader geworden en dat betekent dat Budi nu voor het eerst opa is! Stiekem wist ik het al een tijdje maar heb er niets over geschreven omdat het nog een verrassing moest blijven. Volgens onze inschatting zou de baby pas deze week komen. Maar het jongetje had andere plannen en kwam vorige week al ter wereld. Budi heeft dus een kleinzoon.
De rit naar het huis van Budi’s moeder duurt weer ruim een uur omdat het zo druk is in de stad. Bij elk kruispunt staan we te wachten. Als we aankomen om ze op te halen staat iedereen zo goed als klaar en we vertrekken direct. Via de drukke weggetjes door de buitenwijken van Bandung rijden we naar het huis van Budi’s zoon, schoondochter en kleinzoon.
Kennismaken met de kleinzoon
De schoonvader ontvangt ons verrast. Ze hadden niet op ons gerekend en toch krijgen we een warm onthaal. We trekken onze schoenen en sokken uit en gaan naar binnen. In een kamer ligt de baby rustig te slapen op een matras onder een klamboetje. Budi’s moeder, schoonzus en zussen gaan in een kring rond de baby zitten. Budi gaat op dezelfde hoogte zitten en brengt zijn hoofd dicht bij de baby. Na een korte kennismaking neemt hij de baby in zijn armen. Er lijkt een band te ontstaan die ik niet goed kan beschrijven maar het voelt goed! De baby vindt het allemaal vertrouwd en prima.
De schoonouders van Budi’s zoon zijn er ook. Onder het genot van koffie en water smullen we van tahu, kroepoek met verrukkelijk pittige sambal en heerlijke cake. De zoon van Budi is er nog niet want hij is aan het werk. Na ongeveer een half uur horen we een scooter aankomen en komt hij binnen. Hij groet iedereen vriendelijk en gaat vlak bij de keuken op de vloer zitten. Budi gaat even naar buiten voor een kretek sigaretje en ik ga met hem mee onder de veranda zitten. Het blijkt flink geregend te hebben, maar daar heb ik binnen niets van gemerkt.
Barbecue en weer die sambal
Het is alweer donker als we vertrekken om Budi’s zussen en schoonzus naar huis te brengen. Onderweg stoppen we om te eten. Ik had ’s middags nog een mie soep gegeten maar het was me al opgevallen dat Budi de hele dag niets had gegeten.
In het restaurantje stel je zelf een maaltijd samen van het buffet en die wordt ter plekke voor je gebarbecued. Budi laat me zien wat er allemaal is. Al snel staat de hele tafel vol met garnalen, kip, rundvlees, stinkbonen, doperwten, salade en nog veel meer. Budi waarschuwt me dat het pittig is. Niet voor niets want hij heeft al eerder meegemaakt dat ik een kwartier van mijn leven kwijt was om mijn mond weer stabiel te krijgen.
Voorzichtig meng ik een beetje sambal door mijn nasi. En inderdaad het is pittig! Af en toe neem ik stiekem een slokje water of thee en geniet ik verder van mijn eten. De stinkbonen heb ik geproefd maar die waren niet echt mijn ding. Het runderhart was wel lekker.
Terug naar het hotel
Na het eten brengen we de familie naar het dorp. Budi’s moeder, twee nichtjes en een neefje gaan met ons mee terug naar het hotel. De rit waar we ’s middags meer dan een uur over deden duurt nu maar een half uurtje omdat het veel rustiger is op de weg. Rond acht uur ’s avonds zijn we terug en regelt Budi nog een extra kamer voor zijn moeder en de kinderen.
Ik wens ze een fijne nacht en ga op mijn kamer aan de slag met een video van de eerste dag. Na het uitpakken en een belletje naar huis zie ik in het reisverslag van dag één de foto van de bliksem vanuit het vliegtuig. Ik vind hem niet mooi genoeg en vervang hem door een stukje film. Dan begin ik aan de video. Na een minuut worden mijn oogleden al behoorlijk zwaar. Het ritme van opstaan om vier uur zit nog niet helemaal in mijn systeem. Ik maak een heel kort filmpje, rond het af en ga heerlijk slapen. De wekker staat op 8.00 uur.
Slaap lekker
Bekijk de video van deze reisdag
Wil je niets missen van de reis? Abonneer je dan op mijn YouTube-kanaal.
