8 oktober, de tweeëntwintigste dag op Java
Gisteren hebben jullie de aangeklede bedden al kunnen zien. Die foto’s zijn eigenlijk van vandaag maar ik wilde jullie alvast een sneak preview laten zien. De komende dagen kan ik namelijk niet veel meer posten want we zijn ons aan het voorbereiden op de reis naar huis. Zodra ik weer in de gelegenheid ben maak ik de verslagen natuurlijk af.
De balans opmaken
Nu we ons doel aardig hebben bereikt, is het tijd om de balans op te maken. Van Agung krijg ik de bonnetjes waarop het verdiende loon van de aannemers staat en nog een aantal materialen die ze hebben voorgeschoten. Samen met Budi maak ik hiervan een overzicht. Daarna gaan we weer naar de bank om, waarschijnlijk voor de laatste keer, geld op te nemen en uit te keren aan degenen die het zo hard verdiend hebben.
We hebben nu ook een bed helemaal aangekleed, met hoofdkussens, beddengoed en een deken. Het ziet er echt geweldig uit.
Hoe dom kun je zijn
Als ik een kopje koffie wil, blijkt de warmwatertap kapot te zijn. Het water warmen we dus op de ouderwetse manier op, met een ketel op een gaspitje in het opvanghuis.
Wat ik je nu ga vertellen, is hoe dom ik ben geweest. Ik heb het gaspitje aangezet met een keteltje water erop en ben het daarna gewoon helemaal vergeten. De ketel heeft dus droog staan koken op het vuur. Budi heeft hem na een halfuurtje of zo uitgezet, omdat hij zelf water wilde koken en zag dat het pitje nog aan stond. Ik loop naar het keteltje om te kijken of het al is afgekoeld en pak het bij het handvat beet. Wauw, dat had ik beter niet kunnen doen. Ik verbrand mijn duim en wijsvinger en houd mijn hand volgens de gebruikelijke procedure onder lauw water.
We koelen de ketel af onder de douche en daar komen wolken stoom vanaf. Ik heb nog zo’n twintig minuten met mijn hand in een emmer lauw water gezeten, terwijl ik met mijn linkerhand een video in elkaar zat te draaien.
Het besef dat dat gaspitje al die tijd onbeheerd aan stond, doet me des te meer realiseren dat er zo snel mogelijk een keuken buiten het opvanghuis moet komen. Voor mijn reis hiernaartoe was ik in de veronderstelling dat die er al was, maar dat bleek niet zo te zijn. In de kampongs is het gebruikelijk dat je kookt in een apart deel buiten je huis. Soms aangrenzend, soms gewoon los. In ons geval wordt het een losstaand gebouwtje.
Zij blij, wij blij
Gelukkig is het goed afgelopen. Ik ga verder met het overzicht van de uitgaven en keer het geld uit dat de aannemers nog tegoed hebben, voor hun werk en voor het materiaal. Ze zijn dolgelukkig en kunnen hiermee weer even vooruit. Ze hebben vijftien dagen hard doorgewerkt en er spoed achter gezet, zodat waar wij voor gekomen zijn ook echt gerealiseerd werd. En dat is gelukt. Zij blij, wij blij en ik hoop jullie ook.
9 oktober, de drieëntwintigste dag op Java
De laatste dag
Vandaag is onze laatste dag hier, voordat we weer voorzichtig richting Bandung en later Jakarta gaan om ons voor te bereiden op de reis. Het hulpje van de timmerman is langsgekomen om het tweede stapelbed af te maken, zodat we nu vier volledig aangeklede bedden hebben (twee stapelbedden). Op de avond dat de bedden kwamen lukte dat niet meer, want de accu van de schroefboormachine was leeg en ze hadden geen schroevendraaier bij zich. De andere twee stapelbedden zijn nog in de maak. Die maken wij zelf niet meer mee, maar gezien de goede band tussen de timmerman en Asep vertrouw ik erop dat het goed komt.
Vandaag is er een soort feestje. Alle kinderen uit de omgeving komen naar het opvanghuis om samen een stukje uit de Koran te lezen, samen te eten en daarna met een klein presentje naar huis te gaan. Voordat het zover is, moet er wel het een en ander worden voorbereid.
Tien kilo rijst
In de ochtend ga ik naar de markt, waar Imas alvast inkopen aan het doen is. Er wordt van alles ingeslagen. Zo gaat er bijvoorbeeld 10 kilo rijst mee. Dat klinkt als best veel, maar we hebben het hier wel over dertig kinderen en een aantal volwassenen. Na de markt laden we alle spullen uit bij het huis van Asep. Imas en een paar moeders duiken direct de keuken in en beginnen samen aan de maaltijd voor de kinderen. Het is supergezellig. Ik denk dat er wel vijf of zes vrouwen in de keuken zitten, allemaal bezig met het eten.
De kinderen komen binnen
Wij gaan terug naar het opvanghuis, waar langzaamaan de kinderen binnendruppelen. De deuren staan open en we laten de nieuwe stapelbedden zien. De kinderen klimmen er meteen in, met een grote glimlach. Bij een van de kinderen van wie ik weet dat hij hier de komende tijd blijft, zie ik een enorme smile op zijn gezicht. Dat doet me goed, want dan weet ik waarvoor ik het allemaal doe.
Ondertussen stromen er steeds meer kinderen binnen en zet ik een cameraatje neer om het feest vast te leggen. Als ook de imam en Asep er zijn, komen er vanuit het huis van Asep kinderen met schalen eten aanlopen. Die worden eerst binnen in het opvanghuis bewaard, want voordat er gegeten wordt, lezen de kinderen samen met de imam een stuk uit de Koran. Ik neem plaats in de kring en luister hoe mooi ze voorlezen. Sommigen doen het zelfs uit hun hoofd.
Solidair met Budi
Als de Koran is uitgelezen, wordt het eten gebracht en in het midden van de kring neergezet. Mij wordt wederom gevraagd om samen met Budi het eerste bord aan een kind te geven. Als iedereen eten heeft, vragen ze of ik ook een bord wil. Nee, zeg ik, ik ben solidair met Budi, ook ik ben aan het vasten. Het ziet er wel echt heerlijk uit, ze hebben goed gekookt. Ik heb ook best een beetje trek, maar ik geef er niet aan toe.
Sleep om rond te kijken (360°)
Als iedereen klaar is met eten, gaan de kinderen buiten in een rij staan en mag ik de presentjes uitdelen. Daarna bedanken de kinderen Budi en mij heel vriendelijk en verdwijnt iedereen weer het dorp in om de rest van de dag door te brengen. Als alles weer netjes is opgeruimd, bedank ik de moeders die het eten hebben klaargemaakt en de imam die de Koranlezing heeft geleid.
De eerste nacht in de stapelbedden
Budi zegt dat hij naar de winkel gaat. Hij moet toiletartikelen kopen voor de kinderen die blijven slapen en vraagt of ik meega. Natuurlijk. Daarvoor ben ik hier toch juist, voor de kinderen, om te helpen waar het nodig is. Samen met Elsa, het jongste zusje van Imas, en twee kinderen ga ik met Agung en Budi naar de winkel om spullen in te slaan die direct nodig zijn in het opvanghuis. Er ontbrak nog een schaar en ik neem ook wat schriftjes, potloden en pennen mee.
Eenmaal terug vraag ik aan Budi hoeveel kinderen er vanavond blijven slapen. Dat blijken er acht te zijn. Oh, maar we hebben maar vier bedden. Goed, in de kamer waar nog geen stapelbedden staan, liggen nu de matrassen en staan ook nog gewone bedden. Daar slapen de jongens, en de meiden slapen in de nieuwe stapelbedden. Dit is nou precies waarvoor het opvanghuis is bedoeld.
Veel kinderen uit het dorp willen hier blijven, maar er is helaas maar beperkt plek. Asep moet daarom een selectie maken van wie de hoogste prioriteit krijgt, op basis van de thuissituatie en of ze überhaupt wel een thuis hebben. Asep en Imas zullen persoonlijk voor deze kinderen zorgen als wij weer terug zijn in Nederland.
Inpakken
Voor mij zit er nu niets anders op dan zo snel mogelijk de reisverslagen bij te werken en video’s te maken, voordat ik weer een lange tijd zonder laptop zit. Morgen kan ik op mijn gemak inpakken en ergens in de loop van de ochtend, misschien de middag, vertrekken we richting Bandung. Een reis van drie uur. Daar verblijven we nog even bij de moeder van Budi in het dorp.
Sekian untuk hari ini.
Tonton video hari-hari ini
Tidak ingin ketinggalan momen apa pun dari perjalanan ini? Kalau begitu, berlanggananlah ke saluran YouTube saya.
