Een kleine bijdrage, een groot verschil aan de andere kant van de wereld
De afgelopen maanden ben ik regelmatig benaderd door mensen in mijn omgeving die een donatie wilden doen. Ik ben daarin altijd terughoudend geweest, omdat de afstand simpelweg te groot is om zelf even een kijkje te nemen en ik niet precies weet wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt. Nu Budi en ik onze reis hebben vastgelegd en we via mensen die dicht bij ons staan al zoveel mooie beelden hebben gezien, durf ik voorzichtig een inzamelingsactie te starten.
Vorige week had ik een campagne opgezet via een groot internationaal donatieplatform, inclusief een zorgvuldig geschreven tekst. Helaas werd mijn campagne zonder toelichting beëindigd en werd mijn account gesloten. Ondanks een week lang heen en weer mailen kreeg ik geen duidelijke reden; ze gaven aan geen vertrouwen te hebben in mijn goede bedoelingen. Helaas heb ik hen niet kunnen overtuigen van mijn oprechte intenties, en dat voelt als een persoonlijke steek wanneer je je zo inzet voor iets goeds. Tegelijkertijd ben ik ergens ook opgelucht dat dit is gebeurd vóórdat de campagne echt van start ging, want zonder heldere uitleg had ik richting donateurs geen duidelijk verhaal kunnen geven. Ik begrijp dat platforms streng controleren om fraude te voorkomen, maar soms had ik het gevoel dat ik met een geautomatiseerd systeem sprak — ik kreeg meerdere keren exact dezelfde vragen terug.
Genoeg frustratie, tijd voor leuke dingen….!
Het duurt dus nog even voordat de inzamelingsactie volledig rond is. Desnoods maak ik een iDeal‑link aan of improviseer ik iets met Tikkies. Het zal hierdoor voorlopig geen internationaal publiek bereiken, maar voor nu wil ik gewoon verder en weer meters maken.
Zodra ik zover ben volgt er weer een nieuw bericht!
